۵ - اسفند - ۱۳۹۵
سروده ی : حبیب یغمایی


 

 Iran is My Home

 

 

ایران عزیز، خانه ی ماست                              میهن، وطن، آشیانه ی ماست

 

این خانه ی شش هزارساله                                 از ماست به موجبِ  قباله !

 

آن روز که خاکِ آن سرشتند                              بر سنگ قباله ‏اش نوشتند [۱]

 

وین کهنه قباله را  گواهان                                 هستند  مِهان  و  پادشاهان

 

از کوروش و اردشیر و دارا                                 میراث  رسیده  است  ما  را

 

سنگی که درین بِنا بکارست                              از خانه خدا  بران  نگارست

 

خشتی که فتاده بر زمین است                          از  خون دلاوری عجین است

 

دشتی نه ، که نیست رزمگاهی                   راهی نه ، که نیست شاهراهی

 

از ساحل هیرمند تا وخش [۲]                        رستمش سپرده با پی رخش

 

می جوی نشانه ‏ها به هر مرز                     از خسرو و طوس و گیو و گودرز

 

می کاو زمین و بین به هر گام                       شمشیر  قباد  و  خُود  بهرام

 

در هر قدمی  و  هر بدستی                       پایی  بفتاده  است  و  دستی

 

آن کوه که بنگری به هامون                            پرورده به دامن آفریدون [۳]

 

آن قلّه که برده سر بر افلاک [۴]                     آورده به بند پای ضحّاک

 

آن  بحر  مهیب  بی‏ کرانه                             خورده است ز شاه تازیانه [۵]

 

آن    بارگه   بلندبنیاد                                  از  خسرو  دادگر  کند  یاد [۶]

 

آن صفّه مقام شهریاری است                       وان بُقعه مزار نامداری است

 

این ناموران و  پاک جانان                         بخشنده سر  و  جهان ستانان

 

از  کوشش و  کار  و  دانش و  داد              کردند   چنین   خجسته بنیاد

 

با نام نکو جهان سپردند                           رفتند و  به  دیگران  سپردند

 

پس دست به دست از پدرها                   گردید  و ،  رسید  با  پسرها

 

امروز که ای ستوده فرزند                      هستی تو بر این سرا خداوند

 

«غافل منشین نه وقت بازی ست            وقت هنرست و سرافرازی ست» [۷]

 

از   پا  منشین  و  جا نگه‏دار                      گر  سر بدهی  سرا  نگه‏دار

 

این  پند  شنو  ز  خانه  بردوش                 ور  خانه  بود خرابه  ، مفروش

 

 

پی نوشت ها :

*هنگامی که سپاهیان روس و انگلیس سراسر ایران را فرا گرفته بودند و رئیس الوزرای دانشمند وقت (مرحوم محمد علی فروغی) بناگزیر در تنظیم قراردادی اهتمام می‏فرمود، این اشعار گفته شده است . (مهرماه سال ۱۳۲۰ شمسی).

 

  1. اشاره است به کتیبه‏های گوناگون شاهنشاهان ایران در اعصار مختلفه.

 

  1. آمودریا (جیحون) را ایرانیان در قدیم «وَخش» می‏نامیدند چنان که هم اکنون نیز یکی از شعب این رود «وَخش آب» نامیده می‏شود.

 

  1. البرز کوه

 

  1. دماوند

 

  1. خشیارشا در لشکرکشی به یونان فرمان داد بر تنگه ی داردانل دو پل بستند. موج دریا  پُل‏ها را خراب کرد. شاه در خشم شد و حکم کرد دریا را تنبیه کنند و سیصد شلاق بزنند !
  2. ایوان مدائن
  3. این بیت از نظامی گنجوی

 

برگرفته از : مجله ی یغما ، شماره ی ۴۱ ، مهر ماه ۱۳۳۰ .

۲ نظر

  1. بیژن ایراندوست می‌گوید،

    سرور حبیب یغمایی هم در زمان خود دردی شدید از بی وطنان و میهن فروشان در دل داشته است . او هم چون من عقیده دارد که میهن همچو مادر است ؛چه زشت و چه زیبا ، و چه دارا و ندار ، مهرش در دل است و جدا ناشدنی . پاینده ایران

    سپاس از مهر شما ، سرور علی احمدی برای انتخاب این چامه ی زیبا

    ارسال شده در تاریخ اسفند ۱۲ام, ۱۳۹۵ در ساعت ۶:۲۲ ب.ظ

  2. عادل جعفری نژاد می‌گوید،

    بسیار عالی… درود به هر کسی که ایراندوست است .

    ارسال شده در تاریخ اسفند ۱۹ام, ۱۳۹۵ در ساعت ۱:۲۷ ب.ظ

نظر شما